‘He, ben jij niet Anton Verbeek?’ zei de charismatische vrouw, gekleed in het blauw.
‘Uh, ja… ‘zei hij, terwijl hij in de groene ogen van de dame keek die voor hem stond.
‘Herken je mij niet?’ zei ze, terwijl ze hem quasi-geamuseerd en quasi-verbaasd aankeek.
‘Ja… ’ terwijl hij daar midden op straat stond, zag ze hem diep nadenken.
‘Ik zie iets bekends, maar ik kan je nog niet helemaal plaatsen’ zei hij zichtbaar ongemakkelijk.
‘Ik zal je een tip geven’ zei de vrouw, het was in Oudewater.
‘Ja, nu weet ik het!’ Jij bent Ineke van de Waterplasmavo, zei hij opgelucht en vriendelijk.
‘Ja, inderdaad!. We zaten samen in dezelfde klas op de middelbare school. Heb je nu misschien tijd en zin om een kop koffie te gaan drinken en wat bij te praten?’ vroeg Ineke.
‘Ja, leuk! Zullen we daarheen gaan? Dat ziet er gezellig uit, daar midden op het plein.’
‘Helemaal mee eens! Zullen we dat tafeltje nemen?’ zei zij, terwijl ze samen de straat overstaken en bij het terras op het plein aankwamen.
‘Nou, Anton, steek van wal! Wat is er geworden van je droom om rechten te studeren en de bijbehorende carrière?’ vroeg ze geïnteresseerd.
‘Ja, ik ben inderdaad rechten gaan studeren en kwam te werken bij een multinational. En als klap op de vuurpijl ontmoette ik daar de liefde van mijn leven, met wie ik nu getrouwd ben en drie kinderen heb’ vertelt hij met een verliefde blik op zijn gezicht.
‘Oh, wat leuk om te horen dat jouw dromen zijn uitgekomen en dat het inderdaad een beetje zo is gegaan als je hoopte en dacht’ zei ze vriendelijk.
‘Nou, ik heb wel de droomvrouw van mijn leven gevonden. Daarentegen is mijn ideale beeld van rechten studeren en carrière maken niet helemaal verlopen zoals ik vooraf had bedacht. Integendeel, ik kwam erachter dat de harde zakenwereld, met alle bijbehorende haken en ogen, niets voor mij was. Toen heb ik de belangrijkste stap in mijn leven genomen: ik heb mijn baan opgezegd en ben fulltime huisman geworden, en ik vind het fantastisch!’ zegt hij enthousiast.
‘Zo, daar sta ik van te kijken. Knap van je dat je zo’n stap hebt durven nemen, Anton.’
Anton kijkt haar warm aan.
‘Maar wat is er van jouw leven geworden? Want ik herinner me dat jouw droom was om te trouwen en kinderen te krijgen met Eric uit de klas. En je dan volledig te wijden aan het huisleven en de opvoeding van jullie kinderen.’
‘Nou, bij mij is het ook totaal anders gelopen dan ik vooraf had kunnen bedenken. Ik ben inderdaad met Eric getrouwd. Dat gebeurde vrij gauw, maar ik kwam erachter dat het bestaan als huisvrouw mij niet gelukkig zou maken. Om eerlijk te zijn, was ik niet zo monogaam als ik van mezelf had gedacht, en ik kreeg al vrij snel buitenechtelijke relaties. Zoals je je misschien kunt voorstellen, als één van de twee daar anders over denkt, vergroot dat niet het huwelijkse geluk.’
Ja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen, zei Anton verlegen. Dit is nog niet het hele verhaal. Aangezien ik ontzettend veel van Eric hield en hem geen pijn wilde doen, maar mezelf ook niet wilde verloochenen, heb ik toen een ingrijpende beslissing genomen. Ik ben gescheiden en ben gaan werken bij een luxe escortservice. Dat bleek een schot in de roos te zijn, en dat is wat ik nu nog steeds met veel plezier doe.’ Eindigt Ineke haar verhaal terwijl Anton haar stil en verbijsterd aankijkt.
Alledaagse gebeurtenissen
Langzaam begint de muziek van Gloria Estefan tot haar door te dringen… Het is de wekker die elke ochtend hetzelfde lied afspeelt.
Nog even omdraaien en tegen haar grote liefde aankruipen, of toch maar niet? Want ja, ze ‘moet’ er eigenlijk uit…
Ja, dan begint het dagelijks ritueel. Sven haalt een fles water voor haar, terwijl zij de neurostimulator met bijbehorende plakkers op haar benen aanbrengt, voor zenuwstimulatie en pijnbestrijding. Dit duurt vijftien minuten. Sven gaat zelf naar de badkamer, terwijl zij zichzelf ondertussen gaat prikken. Eerst maar eens kijken wat mijn bloedwaarden zijn, denkt ze. Vervolgens injecteert ze zichzelf met haar langwerkende en kortwerkende insuline. Daarna pakt ze haar medicijnmemo, haalt de medicatie voor de ochtend eruit en neemt deze in met de 500 cc water die Sven voor haar heeft klaargezet.
Nadat het apparaat klaar is met haar benen en ze de plakkers zorgvuldig heeft verwijderd, trekt ze haar badpak aan. Half slapend gaat ze naar de badkamer om zich te wassen, haar tanden te poetsen en te plassen.
Zodra dit ritueel voltooid is, begeeft zij zich naar beneden, waar Sven een fruitsmoothie voor haar klaar heeft staan. Ze drinkt deze op en samen nemen ze de zwemtas mee naar buiten om hun ochtendritueel te vervolgen. Ze gaan naar het zwembad Saturnus voor haar zwemrevalidatie, wat betekent: 40 baantjes rugzwemmen met 100 oefeningen voor haar benen aan het einde van elk baantje.
Sven gaat ook het water in, maar in de baan voor professionele zwemmers. Hij is immers ook een ervaren zwemmer, want in zijn jeugd heeft hij aan wedstrijdzwemmen gedaan. Dat is nog steeds te zien tijdens hun dagelijkse zwemritueel.
Na 30 minuten zit hun ochtendroutine erop, kleden ze zich om in de kleedkamer en ontvouwt de dag zich verder voor hen.
De Kracht van Familie
Hij zat rustig in zijn stoel, in het hoekje van de kamer, en keek naar zijn moeder. Zoals altijd was ze tot in de puntjes verzorgd. Haar kleding, haar make-up, haar haar – het leek alsof ze zo uit een tijdschrift was gestapt. Ze straalde kracht en elegantie uit, een vrouw die wist wat ze wilde. Maar soms, onverwacht en zonder duidelijke aanleiding, verloor ze haar kalmte. Dan kon ze heftig reageren, schreeuwen en overstuur raken. De familie had geleerd hiermee om te gaan, wetend dat het slechts een momentopname was. Na verloop van tijd keerde ze terug naar zichzelf, vaak met spijt in haar ogen, en alles werd vergeven in het besef dat woorden soms de kern van wat er echt speelt niet raken.
Zijn blik gleed naar zijn oudste broer: slank en sportief, altijd een beetje in zichzelf gekeerd, maar met een stille vastberadenheid. Zijn keuzes waren niet altijd eenvoudig en soms zelfs tegen de stroom in, maar hij had geleerd zichzelf te volgen, hoe moeilijk dat soms ook was. Een voorbeeld hiervan was zijn relatie met een man die ooit een goede vriend van de familie was. Binnen dit gezin werd liefde in alle vormen geaccepteerd en gerespecteerd, met een diep begrip voor het persoonlijke pad dat ieder bewandelt. Wat voor de buitenwereld ongewoon leek, werd hier met warmte en openheid omarmd.
Zelf was hij de extraverte van het gezin, altijd vrolijk en opgewekt. Maar achter zijn glimlach schuilde een verleden dat hij zelden besprak. Hij had moeilijke momenten meegemaakt tijdens zijn jeugd, momenten van kwetsbaarheid die hij jarenlang diep had weggestopt. Toch koos hij ervoor zich te focussen op herstel en groei. Zijn familie wist van zijn verleden, en hoewel er niet veel over gesproken werd, was er een stilzwijgende steun en begrip aanwezig. Het gezin had geleerd dat ieder zijn eigen manier heeft om met pijn om te gaan, en dat er kracht schuilt in het erkennen daarvan.
Hun vader had het gezin verlaten toen hun moeder zwanger was van de jongste zoon. Dit verlies had diepe sporen achtergelaten, maar in plaats van te blijven hangen in verdriet, had hun moeder de kracht gevonden om verder te gaan. Ze had haar zonen opgevoed met liefde, zelfs toen het financieel moeilijk was. Dit onderwerp werd zelden besproken, niet uit ontkenning, maar omdat ze het hoofdstuk op hun eigen manier hadden afgesloten. Ze hadden geleerd dat je ondanks alles kunt opstaan en doorgaan.
Een belangrijke steunpilaar in dit gezin waren de peetoom en peettante van vaderszijde. Zij boden de geborgenheid en liefde die soms ontbrak na het vertrek van hun vader. De peetoom was een levensgenieter, altijd in voor gezelligheid en goede gesprekken, terwijl de peettante de belichaming van structuur en orde was. Hoewel ze op verschillende manieren in het leven stonden, vulden ze elkaar aan en boden ze stabiliteit en liefde aan het gezin. Ieder speelde zijn rol, en samen vonden ze een manier om harmonie te creëren in het dagelijks leven.
Er was ook een geadopteerde dochter, afkomstig uit Korea. De peetoom had haar in 1951 onder zijn hoede genomen tijdens de Koreaanse Oorlog, en hij kon haar niet achterlaten toen hij terugkeerde naar Nederland. Met liefde werd ze in het gezin opgenomen en kreeg ze de kans om een leven op te bouwen. Na vele jaren kwamen er echter gevoelens van schuld naar boven bij de dochter, waardoor ze vast kwam te zitten in haar eigen verleden. Het bleek dat ze niet echt wees was, zoals eerder werd gedacht. Dit nieuwe inzicht bracht veel emoties met zich mee, maar het gezin bleef haar steunen, met liefde en begrip voor de ingewikkelde gevoelens die ze met zich meedroeg.
Ondanks alle uitdagingen en eigenaardigheden binnen dit gezin bleef het een bron van warmte en steun. Ze stonden altijd klaar voor elkaar, ongeacht de moeilijkheden die het leven met zich meebracht. Ieder individu was anders, met zijn of haar eigen verhaal, maar samen vormden ze een krachtig geheel. Het was deze onvoorwaardelijke steun die hen keer op keer liet opstaan en doorgaan, met liefde voor elkaar en de overtuiging dat herstel altijd mogelijk is, zelfs in de moeilijkste momenten.
Mijn adem stokte. Wat hoorde ik? Waar kwam het vandaan? Ik keek rond, naar boven, naar links, naar rechts, naar de coulissen… Maar nee, niets. Waar kwam het dan vandaan? Ik voelde het in mijn hart, in mijn zenuwen, in mijn spieren, overal in mijn lichaam. Heel even leek het leven stil te staan.
Een overweldigend geluid dat me stil deed worden. Verward en geraakt door de klanken in die stem, bleef ik rustig zitten. Ik kon alleen maar afwachten wat er zou gebeuren, terwijl de prachtige klanken zich vermenigvuldigden. Na enkele minuten, die als een eeuwigheid voelden, verscheen zij, in haar engelachtige gewaad, met haar partner in bijpassende kledij. Heel even leek het alsof ik in sprookjesland was beland.
Zingend schreden zij langzaam richting het podium en betraden dit met dezelfde souplesse waarmee de tonen uit hun monden vloeiden.
De locatie was verrassend dichtbij Haarlem. Talloze keren was ik er al langs gelopen, gereden, gefietst, maar nooit had ik geweten dat zich achter de statige muren zo’n mooie en karakteristieke plek bevond, ondanks dat het geen groot gebouw is. Ik wist ook niet dat het voor meerdere doeleinden werd gebruikt, naast het oorspronkelijke doel van het gebouw. De schoonheid van binnen, met hoge glas-in-loodramen en prachtig gesneden houtwerk, was even adembenemend als het gezang dat ik zojuist had gehoord.
Het plaatje was compleet; het was alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen in een perfecte compositie.
Tijdens een bijzondere oudejaarslezing zongen zij over alles wat we achter ons lieten en de blanco bladzijde die voor ons lag in het nieuwe jaar. Hoe zou je dit het beste kunnen omschrijven? Is het überhaupt te beschrijven? Alles voelde juist. Zelfs de geur van het oude gebouw, vermengd met kaarsen en andere heerlijke aroma’s, riep herinneringen op aan iets nieuws, fris, en tegelijkertijd warm en geborgen.
Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik in de pauze direct hun toenmalige drie cd’s kocht.
Waarom raakten hun muziek en stemmen me zo diep? Rationeel kan ik het niet verklaren, maar gevoelsmatig wel. Je voelt de warmte, de liefde waarmee zij zingen, alsof het niet alleen hun vak, maar ook hun roeping is. Ze zingen vanuit hun hart, en het stroomt rechtstreeks je wezen binnen. Je voelt de trillingen in je lichaam.
Op zulke magnifieke locaties ervaar je hoe de muziek je ziel doordringt, hoe de klanken en woorden emoties losmaken, hoe ze je raken.
Maandelijks organiseerden ze in Haarlem een concert genaamd Vanuit je hart. Een treffender beschrijving was er niet te bedenken. Helaas is dat niet meer mogelijk, nu ze bekend zijn geworden. Van relatief onbekende zangers groeiden ze uit tot BN’ers.
Een spannend avontuur begon voor dit bijzondere duo – of nee, eigenlijk een trio, want een jongere generatie sloot zich aan met een stem als een nachtegaal. En ja, ze braken door in de Nederlandse showbusiness: ze kwamen op televisie, bij Omroep MAX, Koffietijd, en meer. Ze wonnen wedstrijden, kregen uiteindelijk een contract bij Sony Music, en behaalden zelfs een gouden plaat. Maar hun avontuur is nog lang niet ten einde. Het buitenland lonkt…
